Op het einde van mijn tweede jaar Romaanse begonnen het academische sfeertje, de “ieder voor zich”- mentaliteit en het “zoveel mogelijk bladzijden op een zo kort mogelijke tijd in je hoofd proppen” me wat tegen te steken. Als ik door de gangen van de faculteit liep, keerde mijn maag zich elke keer om van de deprimerende sfeer en de typische geur die daar hingen. Ik wilde weg, er tussenuit. Erasmus was mijn redder in nood. Er was 1 professor waar ik al van het eerste jaar heel erg mee dweepte. Diezelfde professor zorgde ervoor dat ik in mijn derde jaar op Erasmus kon vertreken naar Frankrijk. Ik heb nergens zoveel geleerd als daar. Hoe je moederziel alleen, ver weg van huis en ver weg van je vrienden, je plan moet leren trekken. Nieuwe vrienden maken en maanden aan een stuk bijna alleen Frans kan praten. De eerste weken af en toe nog uitgelachen worden in de winkel en de bib omdat je een woord verkeerd uitspreekt en de bijnaam “petit Belge” trotseren. Ik had er een goedkope en piepkleine kamer in een mega studentenhuis, vol buitenlanders. Ik was er bevriend met mensen uit Spanje, Zwitserland, Senegal, Madagascar, Mauritius en La Réunion. Maar met geen enkele Fransman. En toch sprak ik uiteindelijk Frans alsof ik nooit iets anders gedaan had. Die Afrikanen hebben mij daar ook leren koken. Kip met tomatensaus en pindakaas… heerlijk! Erasmus, ze zouden dat moeten verplichten vind ik.
Tonight Tonight is zooooo schoon. En wat een heerlijk clipke, toch. Ik moet het trouwens nog ergens een cd van Afghan Whigs hebben. Als we eerlijk zijn, moeten we toegeven dat de mens een beetje vals zingt.
Persoonlijk hadden ze mij niet met Erasmus weggekregen. Ik zou doodgaan alleen. Enfin, niet letterlijk natuurlijk. Nu zou ik daar al veel minder problemen mee hebben.
Idd… Erasmus was voor mij ook een topperiode in mijn studententijd, ook al mochten wij maar een half jaartje weg. Nooit gedacht dat ik mijn keuze ‘Spanje als Erasmusbestemming’ later zo dankbaar zou zijn.
Waar ging je naartoe in Frankrijk? Nog contact met mensen van toen?
Oh, en ik merk dat ik met ‘mijn schoolgaande jeugd’ wat achtersta… wat muziek toch met een mens kan doen. Ik word zo halverwege mijn middelbaar gekegeld … herinneringen volop
Toevallig ben ik ook aan het uitkijken om op Erasmus te gaan volgend jaar (zit nu in 2e bach) ook naar Frankrijk. Ik spreek echt slecht Frans vind ik zelf, als ik Engels spreek denk ik ook in het Engels, bij Frans betrap ik mezelf erop dat ik regelmatig vertaal. Ik zou graag naar Montpellier gaan, voor de Sorbonne in Parijs ben ik jammer genoeg niet sterk genoeg. Waar ging jij op Erasmus?
@Miestaflet; Ik heb even getwijfeld of ik niet naar Spanje wou op Erasmus, maar ik denk dat ik daarvoor nog te weing Spaans spreek. Studeerde jij Spaans of had je les in het Engels?
@Tine: de lessen waren wel degelijk in het Spaans. Ik herinner me een prof die echt onverstaanbaar was, zo’n dialect. Ik bleef wel koppig zijn lessen volgen maar was mijn medestudenten fantastisch dankbaar om hun notities. Ik had wel de intensieve zomercursus in het talencentrum van Ugent gevolgd. Dat helpt voor de basis, maar de taal zelf, die leer je toch gewoon tussen de mensen…
@miestaflet: Valenciennes, niet meteen de hipste stad in Frankrijk hè maar dat was toen niet zo belangrijk
een tijdje naar het buitenland gaan, al dan niet in kader Erasmus, zou inderdaad verplicht moeten zijn! Heb nooit zoveel geleerd als in mijn 1 jaartje dat ik bijstudeerde in Londen. En ik heb er na al die jaren nog steeds enkele heel goede vrienden aan overgehouden die nu in alle wereldhoeken wonen.
Wat Autumn Leaf zegt! En ik was eerst ook bang dat ik dood zou gaan van eenzaamheid, gelukkig had ik toen al mijn fantastisch lief dat mij verplichtte te gaan, omdat hij zelf zo’n leuke tijd had beleefd!