Ik kreeg vorige week een mailtje van iemand die hier meeleest met de vraag of ik wat foto’s had van hoe ons huis er vroeger uitzag. Ze hebben zelf een huis gekocht en wilden eens zien hoe klein ons huis nu precies was vroeger, om dan het verschil te zien. Ik zit daar niets mee in, om hier wat oude foto’s te zetten, alleen was het niet makkelijk om er veel te vinden. Het was hier ook altijd zo’n puinhoop vroeger (door het plaatsgebrek en allerlei “voorlopige” oplossingen), misschien dat wij daarom niet veel foto’s namen. Ik weet het niet. Hier in elk geval een paar van de weinige beschikbare foto’s.
Waar nu onze living is (het middenstuk van de benedenverdieping), stond vroeger onze eettafel. Op onderstaande foto zie je links een stuk “bureau” (een schraag eigenlijk). Op die plaats staat nu een ingebouwde kast met de tv. Wij aten dus in onze bureau, eigenlijk.
Rechtsboven op de foto zie je een stukje van wat vroeger onze living was: een klein kamertje aan de straatkant. Nu is dat onze bureau geworden en hebben we er de oorspronkelijke klapdeur weer tussengezet.
Onze huidige bureau (vroegere living) tijdens de behangwerken:
Op onderstaande foto, weer genomen in het middenstuk van het huis, zie je links een glimp van de vroegere keuken. Die was van oppervlakte misschien 1/6 van onze huidig keuken. Er achter én ernaast waren nog aparte “kotjes”: het washok en het voorraadkot.
De vroegere keuken (met hele mooie tegeltjes die we hebben proberen te recupereren, maar dat is mislukt):
De bovenste kamer (nu een kinderkamer) had een lelijke en ambetante dakkapel. Ambetant omdat hij ervoor zorgde dat je maar tot in de helft van de kamer kon rechtstaan:
Muur wat opgetrokken, wat een heel groot verschil geeft:
Eergisteren nog eens gaan quizzen. Iets deftigs vinden op zo’n prijzentafel, dat is meestal een pak moeilijker dan de quiz zelf, maar tot mijn grote verbazing zag ik ineens een kurkentrekker van Tupperware liggen. Ik heb die een paar weken geleden zelf gekocht, dus ik weet dat dat echt wel een deftige prijs is. Alleen, ik heb er dus al een. Nu doen wij hier al eens graag een fles open, maar gelukkig nog niet aan het tempo dat we twee kurkentrekkers zouden nodig hebben. Eentje voor jullie dus! Iemand geïnteresseerd? Gewoon een berichtje hieronder en mijn kinderen kiezen de winnaar op 14 februari.
Een klein bescheiden museum (ik denk dat we er nog geen uur over gedaan hebben), je mag er niet té veel van verwachten. Maar wel knap gemaakt. En kleine kinderen zijn uiteindelijk nog het meest onder de indruk van heel simpele dingen, zoals reusachtige suikerklontjes, taarten en babysuikerbietjes in de kraamkliniek.
Zo’n vrijdag aperitiefdag zonder kinderen, dat is eigenlijk ook nog niet zo slecht. Geen gejengel aan uw hoofd, je kan al eens een normaal gesprek voeren met elkaar zonder om de 5 seconden onderbroken te worden én je kan al eens wat pikanter eten in huis halen. Alles prefab hoor, niks speciaal, maar met een fles schuimwijn erbij + een grote honger + het weekend in het vooruitzicht is echt álles hemels lekker.
Ik zie er meestal vreselijk hard tegenop om na een werkdag nog te koken. Moest ik geen kinderen hebben, ik zou waarschijnlijk alleen in het weekend warm eten en voor de rest overleven op boterhammen met kaas. Maar een soep maken, dat valt al bij al nog mee. Je hoeft maar alles in één kom te kletsen, deksel erop en dan hoef je je er het komende half uur niks meer van aan te trekken.
Onderstaande maaltijdsoep is makkelijk én vult genoeg als avondmaal. Het recept heb ik hier gevonden. Lekker met warm stokbrood.
Maak mij op een verkeerde manier wakker (te luid, te bruusk, te vroeg, te laat,…) en je zal het de rest van de dag geweten hebben. Ik wil absoluut NIET gewekt worden door een plots gekraak van een wekkerradio die verkeerd is afgesteld of door een luid en scherp TUUT-TUUT … TUUT-TUUT… zoals dat van ons vroegere Hema reiswekkertje.
Dus stelden we het al jaren zonder wekker. De kinderen waren meestal wekker van dienst, tenminste als ze zich niet oversliepen. Dat gebeurde de laatste tijd net iets te vaak. We hadden dus dringend een wekker nodig. Volgens Luk dan toch, ikzelf overslaap me eigenlijk nog liever dan dat ik met een wekker moet wakker worden.
En geld uitgeven aan een wekker, dat vond ik nog meer zonde.
Maar dan was er plots het foldertje van de Colruyt en daar stond een Wake up light aan een heel voordelige prijs. Ik stelde me al voor hoe ik ’s morgens op een heel geleidelijke en rustige manier wakker zou worden en dan vol energie uit bed zou springen…
Niet dus… We wilden om 7 uur wakker zijn. De lamp begint een half uur voor je gewekt wil worden heel geleidelijk aan op te lichten (de intensiteit van het licht kan je zelf regelen). Op het einde van dat half uur hoor je het geluid van fluitende vogeltjes.
Aan het hele proces van instellen ging serieus wat discussie vooraf: Luk wilde 7 uur als wekuur instellen, terwijl ik dacht: dat spel begint al om half 7 op te lichten, dus we stellen gewoon 7. 15 in, want we zullen waarschijnlijk toch ergens in het midden wakker worden. Ik beknibbel niet graag op mijn slaap, ziet u. Dan, de lichtintensiteit: Luk, schrik om zich te overslapen, stelt maximum in (maar dit had hij mij niet gezegd).
Gevolg: de volgende ochtend om 6.36 uur schrik ik wakker en roep: “Wie heeft dat licht hier aangedaan?!”. Die lamp op hoogste vermogen, als je nog in een diepe slaap bent is dat net een grote spot die ze op je richten.
Nog nooit zo slechtgezind wakker geworden…
(Ondertussen zijn we nog aaltijd aan het oefenen met de juiste instellingen, het gaat al iets meer de goeie kant op)
Ik had al een tijdje een vermoeden, maar het lijkt nu toch echt te zijn: een goeie blogger die er precies mee gestopt is. Al ruim 2 maanden geen berichtjes meer…
En ja, we hadden al eens een klein online “akkefietje” hier en daar over honden enzo, maar toch… ik las hem wel graag.
Ruben, deze is speciaal voor u:
Ondertussen hoop ik nog steeds op een verrijzenis. Voor ergens rond Pasen misschien?
Eentje van 25 meter en eentje van dolfijntjes. Ik was zelf ook nog eens mee gaan zwemmen deze keer om het eens allemaal van dichtbij te zien. Heel raar, de oudste die gewoon een hele lengte in het diep zwemt, zonder gordeltje, zonder bandjes, gewoon helemaal zelf… ik verschoot echt. Ze zei al wel een hele tijd dat ze zonder gordeltje zwom, maar ik geloofde het toch niet helemaal.
Allez, nu de jongste nog een aantal weken en dan zijn we er van af. Want het is toch wel vermoeiend, elke woensdag tot ginder rijden, dat omkleden, met natte haren weer in de auto, snel snel weer naar huis om eten te maken,…
Ik zou daar geen goeie moeder voor zijn, voor een kind met 101 hobby’s. Gelukkig vragen ze daar niet naar. De scouts is voorlopig al genoeg vind ik. Zo ravotten bij de scouts, dat is toch ook sporten?
Nodig:
1 vanillestokje
500 ml melk
100 g suiker
4 eierdooiers
50 g vanillepuddingpoeder
4 petit beurres
Vanillestokje in de lengte doormidden snijden en zaadjes eruit schrapen. De melk samen met het stokje en de zaadjes aan de kook brengen.
Suiker en eierdooiers kloppen. Vanillepuddingpoeder erbij en een beetje van de warme melk. Goed losroeren en bij de rest van de melk voegen. Goed roeren tot het indikt.
Verdelen over bordjes met een petit beurre erbij.
Ik denk eraan om de fietsjes in de kleuren van de Vedett flesjes te schilderen. Eén in de extra white kleuren (lichtblauw en lichtgeel) en het andere in de extra blond kleuren (zwart en rood), met elk een witte ster op het zitvlak. Kleine fietsjes voor grote vedetten dus. Geen idee of het op de fietsjes [...] […]
Op vraag: een knalroze ladenkastje. Het kastje had de opdrachtgeefster al gekocht en haar dochtertje bleek (oh wat een verrassing ) heel veel van roze te houden. Dus werd het verf met de naam “prinsessenroze”: […]
